Een jaar bouwen, twijfelen, leren en toch blijven staan

Een jaar bouwen, twijfelen, leren en toch blijven gaan

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, voelt het alsof ik tegelijk stil heb gestaan en keihard heb gerend. Alsof er aan de buitenkant van alles zichtbaar is opgebouwd, terwijl er aan de binnenkant minstens zoveel is verschoven.

Een jaar geleden had ik ideeën. Veel ideeën. Zinnen als “misschien moeten we…” en “wat als we zouden…”. Ik had een verlangen om iets te bouwen dat ik zelf had gemist: een plek waar je niet hoeft te bewijzen dat het slecht genoeg met je gaat, waar je niet in een traject hoeft te passen, waar ruimte is om gewoon mens te zijn.

Dat verlangen kreeg een naam, een vorm en uiteindelijk een fysieke plek: Stichting ZAVI, locatie 'Kom Binnen' in Roelofarendsveen.

Stichting ZAVI staat voor: Zien, Aandacht, Verbinding en Inspiratie.

Van idee naar werkelijkheid

Het oprichten van ZAVI was geen strak businessplan met een duidelijke route. Het was zoeken, praten, twijfelen, bijstellen. Gesprekken met de gemeente, fondsen, samenwerkingspartners. Eindeloos schrijven: plannen, begrotingen, visies, beleidsstukken. Leren over governance, vrijwilligersbeleid, subsidies en verantwoordelijkheden. En ondertussen steeds die ene vraag: klopt dit nog met waarom we dit doen?

Wat ik daarbij onderschat had, was hoeveel ik een nieuwe taal zou moeten leren. Ik ken de GGZ goed; haar systemen, haar logica, haar jargon. Maar het sociale domein blijkt een wereld op zich, met eigen regels, kaders, financieringsstromen en een heel andere vocabulaire. Soms voelde het alsof ik telkens opnieuw moest uitzoeken wat hier eigenlijk bedoeld werd. Alsof ik, net als Alice, in een wereld was beland waarin iedereen een andere taal spreekt en de logica net een tikje verschoven is.

Ondernemen, maar dan anders

Naast ZAVI volgde ik de Leergang Maatschappelijk Ondernemen. Een jaar waarin ik leerde dat ondernemen niet alleen gaat over plannen en cijfers, maar ook over positie innemen. Over jezelf serieus nemen. Over besluiten durven nemen, ook als ze spannend zijn.

Een van de grootste lessen? Dat zorg dragen voor anderen niet betekent dat je jezelf structureel moet overslaan. Dat idealisme niet sterker wordt door jezelf uit te putten. Dat duurzaamheid óók over mensen gaat inclusief jezelf.

Wat je aan de buitenkant niet altijd ziet

Wat je misschien ziet: een stichting, een locatie, activiteiten en veel samenwerkingen.
Wat je minder ziet: de twijfel, de momenten van “wie ben ik om dit te doen?”, de angst om het niet goed genoeg te doen, het zoeken naar balans tussen betrokkenheid en begrenzing.

Ik heb dit jaar geleerd dat bouwen niet alleen gaat over iets neerzetten, maar ook over loslaten. Over vertrouwen dat niet alles vooraf vast hoeft te liggen. Over accepteren dat groei rommelig mag zijn.

En nu?

ZAVI staat. Niet af, maar levend. In beweging. Met plannen voor verdieping, verbreding en nieuwe doelgroepen. En ik sta er ook met meer helderheid over wat ik wil bijdragen met meer kennis over waar mijn kracht ligt en wat ik nodig heb om dit werk vol te houden.

Dit jaar heeft me niet alleen iets laten neerzetten, maar ook iets laten groeien.

Misschien wel vooral mezelf.